De Zaanse Brabander

Home

leven

werk

hobby

verhalen
Om de menselijke maat in de zorg
Tanzania
huisarts in Uden
Medipark
het afscheid
werk

Van vakantiebaantjes naar een beroepsloopbaan.

Op de lagere school werkte ik af en toe op een boerderij. Ik hielp bij kleine bedrijfjes; onder andere bij het schoonmaken van verf- en olievaten. Daar was mijn moeder niet erg blij mee. Op de HBS werkte ik in de vakantie. De eerste baan was op het kantoor van de verffabriek Pieter Schoen in Zaandam. Daarna bij de spoorwegen; beheer van de fietsenstalling van het station Wormerveer, schoon maken van de toiletten, kaartje controle aan de uitgang, expresse pakjes naar de treinconducteurs brengen. Een keer mocht in een locomotief bedienen toen er op zondagmorgen een wagon was weggewaaid. Later heb ik alle vakanties bij de PTT in Wormerveer gewerkt. Brievensteller. Telegrambesteller. Nachtsorteerder etc.

 

Verder was in correspondent voor regionale kranten. Ik maakte verslagen van voetbalwedstrijden, gemeenteraadsvergaderingen etc. Dit alles voor vier cent per regel. Na mijn kandidaatsexamen kreeg in de kans om voor 10 uur per week les te geven op de Prinses Ireneschool in Amsterdam was. Ik gaf daar biologie, anatomie, gezondheidsleer en seksuele voorlichting aan leerlingen van de INAZ opleiding. Een van mijn collega’s, de tekenleraar, was de vader van de acteur Jeroen Krabbé. Later gaf ik les op de verpleegstersopleiding van Huize Lydia in Amsterdam.

Tussen het doctoraalexamen en het artsexamen zat vroeger het semi-arts examen. Na mijn semi-arts examen was ik gevraagd om drie maanden als assistent te komen werken op de interne afdeling van het Onze Lieve Vrouwe gasthuis in Amsterdam-Oost. Ik had daar ook mijn coassistentschap gedaan.

In het laatste deel van mijn tijd als coassistent, ik was toen al semi-arts en bevoegd tot waarnemen, viel ik af en toe in voor huisartsen in de Bijlmermeer. O.a. voor Boy Edgar, huisarts, wetenschappen en jazz musicus. Bij hem had ook een vrijwillige stage huisartsengeneeskunde gedaan. Na mijn artsexamen heb ik verschillende huisartsenpraktijken in het land waargenomen.

Voorbereiding voor de tropen

Na mijn artsexamen stond ik voor de keuze  wat ik wilde gaan doen in de medische wereld. Waarneming in huisartsenpraktijken had mij de overtuiging gegeven dat ik huisarts wilde worden. Maar destijds moesten mannen nog in militaire dienst. Dat mocht je uitstellen tot na je studie. Toen ik was afgestudeerd waren er eigenlijk teveel rekruten. En er kwamen andere mogelijkheden. Zo mocht ik in plaats van de militaire dienst ook huisarts worden in een plaats met een tekort aan  huisartsen of ik kon via het ministerie van buitenlandse zaken worden uitgezonden naar Afrika. De Afrikaanse landen waren meestal net onafhankelijk geworden. En de gedachte in de Westerse wereld was dat we ze tijdelijk moesten helpen met allerlei deskundigen tot ze zelf hun zaken op orde hadden. President Kennedy begon met zijn Peace Corps. In Nederland werd de stichting Nederlandse Vrijwilligers opgericht. En de dienst Internationale Technische Hulpverlening van het Ministerie van Buitenlandse Zaken (DITH) zocht o.a. artsen die enige jaren in Afrika wilden werken. Het was allemaal heel idealistisch bedoeld. Het leek Gu en mij fantastisch. Een soort leven in een missiekalender.  Via de Stichting Artsen naar Ontwikkelingsladen werden wij voor de DITH gecontracteerd. Wij kozen voor Tanzania omdat het Ujamaa beleid van de Tanzaniaanse president  Jules Nyere ons erg aansprak. Voor de uitzending moesten de uitgezonden artsen een jaar op een chirurgische afdeling in een Nederlands ziekenhuis hebben gewerkt. En er was een cursus tropische geneeskunde van vier maanden op het Tropeninstituut in Amsterdam verplicht. Via sollicitaties kwam ik terecht in het R.K. Ziekenhuis Hilversum. Ik heb daar een jaar op de chirurgische afdeling gewerkt. Het ziekenhuis had twee assistenten. Dus dat betekende aanwezig zijn van maandagmorgen 8 uur tot woensdagavond 18 uur. En van donderdagochtend tot zaterdagochtend. En een keer per vier weken kwam er een heel weekend bij. Bij de sollicitatie vroeg de directeur of mijn vrouw mee kwam. Tijdens het gesprek bood hij haar aan dat ze tijdens het weekend met mij in het klooster van het ziekenhuis mocht slapen omdat verschillende huwelijken van chirurgische assistenten op deze zware belasting waren gestrand. Deze religieuze plicht heeft ze met graagte volbracht.

 

 

Tijdens mij  chirurgische stage bij de chirurgen Schmedding, Grasveld en Verwiel heb ik erg veel geleerd, wat ik in mijn latere loopbaan goed kon gebruiken. Op de tropencursus heb ik  veel kennis van tropische ziektes gekregen, maar ook vrienden voor het leven gemaakt. Gu had in het ziekenhuis nog een cursus voor anesthesiehulp gedaan omdat we dachten dat er voor een socioloog in Tanzania weinig te doen viel. In december 1972 vertrokken we met de KLM van Amsterdam naar Dar es Salaam. Na de terroristische moordpartij op de Israëlische sporters tijdens de Olympische spelen in München, gingen toen ik elk vliegtuig een of twee leden van de marechaussee mee.

 

 

Gu als anesthesie hulp in opleiding

En ik een hoekje van de Eerste Hulp van het R.K.Ziekenhuis te Hilversum:

Tussenfase in de Bijlmermeer

Ik kreeg een uitnodiging om in de Amsterdamse Bijlmermeer te helpen bij het opzetten van een modern gezondheidscentrum. Vlak voor Kerstmis 1974 waren we weer in Nederland. Met Kerstmis konden we de familie vertellen dat Vibeke een broertje of zusje kreeg. We hadden een woning in mijn geboorteplaats Wormer.  Na een paar weken begon ik in de Bijlmermeer. Er waren vier huisartsen. Ik was de vijfde van de groep. Ik werd geacht een praktijk te beginnen in een groot nieuw verzorgingshuis met 600 Amsterdamse senioren. En de avond- en nachtdiensten op vrijgavond/nacht te doen. Dit in afwachting van de bouw van het hypermoderne gezondheidscentrum Ganzenhoef tussen de flats Gliphoeve en Grubbehoeve. Daar zouden we met zijn vijven gaan werken. Het werd een leerzame periode in het omgaan met autoriteiten. Na ruim een half jaar was duidelijk dat dit een doodlopende weg was. Ik kreeg van mijn beroepsorganisatie LHV  het advies een andere plaats te zoeken. Zo kwam ik in contact met Dokter Helwegen. Voor onze reis naar Afrika waren de huisartsenpraktijken te geef. Na onze terugkeer was er een vestigingsoverschot. De praktijk van dokter Helwegen was eigenlijk te groot voor één huisarts en net te klein voor twee. Het lukte niet goed een opvolger te vinden totdat ik in beeld kwam. We werden het snel eens. In de fase van de onderhandelingen werd onze zoon Sjoerd geboren. De familie Helwegen kwam per boot in Wormer op kraamvisite. Het gezondheidscentrum in de Bijlmermeer is er nooit gekomen. En wij zijn naar Uden verhuisd.









Homelevenwerkhobbyverhalen